Le nouveau roi

Het 'standbeeld' voor het huis van onze zeer oranjegezinde (Franse) buren kreeg ter gelegenheid van de troonswisseling een oranje t-shirt en hoedje op.

Niet alleen door onze nieuwe koning Willem-Alexander stond de maand april in het teken van oranje, ook door de Hollandse bezoekjes. Mijn ouders kwamen met de camper (boordevol bouwmaterialen, cadeautjes en Hollandse lekkernijen) voor een weekje, tijdens de schoolvakantie van de kinderen. Het weer was goed genoeg voor enkele fietstochtjes. Goede reden om mijn fiets weer eens onder het stof vandaan te halen, en te concluderen dat ik deze niet meer had aangeraakt sinds het laatste bezoek van mijn ouders. Dat was zomer vorig jaar. Help, ik begin op een Française te lijken!

Mijn vader spitte de moestuin om, en vergrootte deze zelfs met enkele vierkante meters. Dat schept verplichtingen, dus binnenkort gaan we eindelijk de foire in Giat bezoeken voor plantjes. De foire is een tweewekelijkse grote markt met van alles en nog wat zoals gereedschappen, seizoensplanten, kleding, schoenen, gevogelte, kippen en kaas. Mijn (gepensioneerde, Franse) buurvrouwen proberen me al een jaar mee te slepen, maar dat is wegens tijdgebrek nog niet gelukt. Verder hebben we overhangende struiken en bomen gekapt, gezaagd, en opgestookt en natuurstenen muurtjes in de tuin ontdaan van mos. Al met al ziet onze tuin er weer fijn opgeknapt uit. Viggo heeft opa en oma iedere ochtend wakkergekieteld in de camper, een uurtje later gevolgd door Manu die graag wat uitslaapt. Kortom, we hebben genoten van elkaars gezelschap en natuurlijk voelen we bij het afscheid des te meer de afstand met Nederland.    

Ook Rob's (jeugd)vriend, oud-collega en naamgenoot Rob reisde met zijn gezin af naar de Creuse waar hij in de buurt een gite had gehuurd. We hebben samen gewandeld, gegeten en bijgekletst, en het blijft ontzettend leuk en bijzonder om onze nieuwe woonplek en ons nieuwe leven aan vrienden uit Nederland te laten zien. Samen keken we op 30 april naar de televisiebeelden rond de troonswisseling, de abdicatie van Beatrix en de inhuldiging van Willem-Alexander in de Nieuwe Kerk. Om in het echt ook wat van de sfeer mee te krijgen, vertrokken we in de namiddag naar Sauret Besserve, waar enkele Nederlanders samen met de Franse gemeenschap een heus Fête Orange hadden georganiseerd. Een mini-vrijmarkt op het dorpspleintje, oudhollandse spelen zoals zaklopen en koekhappen, en in de avonduren een muziekoptreden en karaoke. Lang geleden dat ik staand in het zonnetje een biertje dronk in een plastic beker, met de tranentrekkers van André Hazes luid schallend uit de boxen. Met weemoed dacht ik terug aan Amsterdam, waar ik jarenlang uitbundig deelnam aan het massaal gevierde Oranjefeest, met mijn vrienden, in de straten en kroegen van de Jordaan of op een bootje, met bier in plastic bekers en witte broodjes met rookworst en mosterd.

Intussen gaat het leven z'n gewone gangetje. Manu is inmiddels goed ingeburgerd op school, en zijn kennis van de Franse taal heeft een flinke vlucht genomen. Dankzij de consequente aanpak van de schooljuf- en assistentes en de oppasmoeder is hij al een tijdje zindelijk. Ook met Viggo gaat het goed op school, en binnenkort maakt hij zijn eerste schreden op het voetbalveld van Auzances. Rob heeft naast het werk buitenshuis hard gewerkt op de zolder. Dit zou aanvankelijk een grote slaapkamer voor Viggo worden, maar we hebben besloten hier twee ruimtes van te maken, waaronder een kantoor voor onszelf. Rob heeft de electra aangelegd, de muren voorzien van isolatie en gipsplaten, en momenteel rondt hij het stucwerk af. Het weer is prachtig; iedere ochtend worden we wakker van de vogeltjes. Paardenbloemen maken van de weilanden uitgestrekte, gele vlaktes; de koeien wentelen zich in de lentezon. Het aantal Nederlandse kentekens neemt zienderogen toe, en bevolken de parkeerterreinen van de supermarchés en de bouwmarkten. En als les Hollandais er weer zijn, weten we: Het is lente!



 

Gipsplaten plaatsen op zolder.

Biertje?

De naden tussen de gipsplaten worden aangesmeerd.

Et finallement: stucen.

Een bezoekje aan het Chateau de Boussac, in het noorden van de Creuse.

Een ritje op het paard bij kennissen.

Paaseieren schilderen.

De kinderen mochten in het dorp paaseieren zoeken samen met de andere kinderen uit de omgeving, in onze eigen tuin, en aan het einde van de dag ook nog in de tuin van de buren (foto's).

We halen het mos van de natuurstenen muurtjes in onze tuin. Later zullen we het oude voegsel weghalen, en de muren opnieuw voegen.

Het maaiseizoen is weer begonnen!

Opa en oma zijn gearriveerd: champagne!

De moestuin is omgespit; tijd om te zaaien!

Helemaal achterin de tuin halen we overhangende bomen en struiken weg, waardoor we meer uitzicht hebben over de weilanden achter ons huis.

Na gedane arbeid is het goed rusten...eh...drinken.

Bezoek van Rob, Annemiek, Jack en Mika.

Oranje cadeautjes en AH sentimenten.

De hangmat komt ook weer tevoorschijn.

 

Onze nieuwe parasol, zodat we niet meer hoeven te slepen met tafel en stoelen.

Het 'witte huis'

Vandaag is gepubliceerd het april nummer van het online Emigreer Magazine met daarin ons emigratieverhaal '65 huizen onderweg naar Frankrijk'. Het beschrijft de ontmoeting tussen Rob en mij 6,5 jaar geleden, de hectische jaren die volgden, de zoektocht naar ons Franse droomhuis en uiteindelijk de verhuizing - vandaag een jaar geleden - naar het 'witte huis' in de Creuse. Kijk op www.emigreermagazine.nl.

 

Binnenkort weer een blog met actuele(re) zaken!

Champagne!

December 2011. We hebben zojuist de koopakte getekend. Twee maanden later verhuizen we naar de Creuse.

We hebben ons eerste jaar in de Creuse overleefd!

Driewerf Hoera!

Daar kwamen we dan, precies een jaar geleden, met een volgepropte aanhanger, in de met zon overgoten Creuse. De eerste maand in een gite, zodat Rob in ons huis de oude keuken kon slopen en de nieuwe installeren. Het was het begin van de schoolvakantie, waardoor Viggo nog twee weekjes respijt had van school. 12 maart was zijn eerste schooldag; deze datum staat in mijn geheugen gegrift. Achteraf gezien waren we totaal overdonderd. Het lag niet in de planning om al zo snel naar Frankrijk te vertrekken. Maar het leven laat zich niet plannen. Ons huis in Vleuten had slechts een bezichtiging nodig om nieuwe eigenaren te vinden - daar hadden we in deze economisch moeilijke tijden niet op gerekend - en vier maanden later moesten we er al uit. De bouwtekeningen voor de gites in de vrijstaande schuur borgen we op; voor plannenmakerij was geen tijd meer. Daarvoor in de plaats hingen we lange to do lijsten op de deur. Duizend en een dingen moesten geregeld worden, hoewel het in onze hoofden waarschijnlijk drukker was dan in de realiteit.
Een jaar in de Creuse; nog nooit ging een jaar zo snel voorbij. Voor mij het meest intensieve jaar in mijn leven, in heftigheid vergelijkbaar met het krijgen van een kind, in de zin van de shock die deze intense verandering met zich meebrengt. Het feit dat ieder detail van het leven verandert, met als toppunt de vreemde taal waarin je je nieuwe leven moet opbouwen. Emigreren doet een gigantisch beroep op je doorzettingsvermogen, aanpassingsvermogen, flexibiliteit, incasseringsvermogen en geduld. In Nederland was ik ook al ongeduldig en niet de meest flexibele, maar in de dagelijkse routine komt dat niet zo tot uiting. Hier werd ik meedogenloos geconfronteerd met mijn tekortkomingen. Vooral mijn (gebrek aan) geduld werd regelmatig op de proef gesteld en zorgde op z'n tijd voor wanhoop en boosheid.
Nog maar zeven jaar geleden leefde ik het leven van een vrijgezel, met een boeiende, internationale baan, een uitgebreid sociaal netwerk, ik deed wat ik wilde, reisde beroepsmatig en wanneer ik zin had. Emigreren? Ik dacht er geen seconde over na. Zes jaar geleden leerde ik Rob kennen. Ik trok bij hem in in Vleuten, we trouwden, kregen onze twee kinderen. Ik verhuurde mijn huis in Haarlem, dat ik later verkocht en veranderde in de tussentijd van baan. Na zo'n 65 Franse huizen bezichtigd te hebben, kochtten we eind 2011 ons huis in de Creuse, en verkochtten binnen twee weken ons huis in Vleuten. We verhuisden hiernaartoe en overleefden het eerste jaar. Nogal wat life events in zes jaar voor iemand die niet heel erg dol is op veranderingen.
Een jaar in de Creuse. Geen enkele baan of studie leerde me meer dan het afgelopen jaar. Het was intensief, vermoeiend, legde bij tijd en wijle en grote druk op onze relatie, maar ik beschouw het eerst en vooral als een groot en verrijkend avontuur. In veelomvattendheid met weinig te vergelijken en daarom niet in een blogje te vatten. Vandaar dat ik mijn verhaal over ons eerste jaar binnenkort wat uitgebreider ga opschrijven. Voor mezelf en voor de liefhebbers. Wordt vervolgd!

Verjaardag NL/FR

Les invitations d'anniversaire

Viggo werd vijf jaar en dat moest natuurlijk gevierd worden. Vijf jaar is een leeftijd waar een kinderfeestje bij hoort. Komt dat even goed uit, want er zijn genoeg klasgenootjes voor een leuk feestje, terwijl de gebruikelijke Hollandse verjaardagsvisite (familie, vrienden, buren) ver weg is. Het leek me een uitdaging, een Frans kinderfeestje organiseren, aangezien ik noch de kinderen uit Viggo's klas, noch de ouders ken. Dit laatste heeft vooral te maken met het feit dat ik 's ochtends niet verder kom dan het tuinhek om Viggo op de schoolbus te zetten. De ochtendjas over de pyama getrokken, daaroverheen een dikke winterjas, wollen sjaal en gehuld in Rob's zwarte werklaarzen, het haar in een coupe net wakker... al met al een charmant plaatje, en hoewel bijna onvoorstelbaar, hoop ik dan altijd maar dat Mr. Bernard, de schoolbuschauffeur, hier in de verlaten Creuse wel erger meemaakt. Maar ik wijk af. Wat ik wil zeggen is dat ik dus bijna nooit op het schoolplein kom, en alleen incidenteel andere ouders ontmoet. Best spannend dus om Viggo's klasgenootjes uit te nodigen voor een feestje, en wederom een horde die genomen moest worden. Maar onze redding bleek niet ver van ons vandaan te wonen, en heet Noemie. Ze is een klasgenootje van Viggo, en een aantal jaren geleden met haar ouders verhuisd van grote stad Lyon naar de Creuse. Net zo goed een emigratie, vinden haar ouders, die van mening zijn dat het niet meevalt aansluiting te vinden bij de Creusense bevolking. Noemie is een dag eerder jarig dan Viggo, en een gezamenlijk feestje lag voor de hand, bedachten haar ouders, en daar wilden wij ons graag in vinden. Dus enkele weken voor het festijn besloot ik er maar eens een mailtje aan te wagen, en in mijn beste Frans (Noemie's moeder is notabene lerares Frans) vroeg ik naar haar ideeen betreffende het kinderfeestje, de uitnodigingen, de invulling van de middag, de lekkernijen, en wat al niet meer. In Nederland had ik er nog niet mee te maken gehad, maar ik begreep wel uit de verhalen van anderen dat er nogal wat uit de hoge hoed getoverd moet worden om het de koters naar de zin te maken. Ik had de indruk dat het er hier soberder aan toe zou gaan, en dat idee beviel me prima. Noemie's moeder mailde terug, dat het inderdaad de hoogste tijd was om ons bezig te gaan houden met de voorbereidingen. Het leek haar praktischer om de festiviteiten te bespreken onder het genot van een etentje, en zodoende zaten we op een winterse zaterdagmiddag in een gehucht onder de rook van Auzances aan de Boeuf Bourguignon. De klas van Viggo telt zeven jongens en zes meisjes, en we besloten de hele klas uit te nodigen, omdat we het zielig vonden als er maar een paar kinderen niet uitgenodigd zouden worden. Onze ideeen over de invulling van de middag bleken overeen te komen; alleen over de uitnodigingen deed een petit cultuurverschil zich voor. Enthousiast stelde ik voor een uitnodiging te maken van een foto waar Viggo en Noemie lief samen aan het spelen zijn. Op internet kun je eenvoudig zo'n kaart maken, niet al te duur. Noemie's moeder oordeelde echter dat dit niet nodig was, aangezien de kinderen Viggo en Noemie al kennen. Tsja, op zoveel Franse logica had ik natuurlijk geen antwoord. We spraken af zelf uitnodigingen te maken, Viggo voor de jongens en Noemie voor de meisjes. Om de winter fijn en creatief door te komen, had ik de afgelopen maanden wc-rolletjes bewaard, om mee te knutselen. Dat het ooit nog zo ver met mij zou komen, had ik zelf (ook) nooit gedacht, maar het leven kan raar lopen. Voor je het weet, woon je op een godverlaten plek en spaar je wc-rolletjes. Met Rob besprak ik het het idee om met dit kartonnen knutselmateriaal een creatieve uitnodiging te maken, misschien toch mijn Hollandse inslag, maar een uitnodiging voor een kinderfeestje mag best een beetje origineel zijn. Rob ging enthousiast aan het googelen ('creatief met wc-rolletjes') en ging bevlogen aan de slag toen hij afbeeldingen tegenkwam van kleurrijke miniatuur autootjes. Uiteindelijk bleek het enorm veel werk te zijn, maar onze geldingsdrang bleek grenzeloos, het resultaat was verbluffend en we constateerden tevree dat we die Fransen wel eens een poepie zouden laten ruiken. Het feestje zelf was een succes te noemen, ondanks de toch wat matige opkomst van drie meisjes en twee jongens. We hebben het spijkerpoepen en koekhappen geintroduceerd in de Creuse, de meisjes waren verkleed als prinses, de kleine Thom had voor de gelegenheid zijn spidermanpak aangetrokken, Antoine, een enigszins corpulent ventje met dikke brillenglazen kwam als zichzelf, en ook Viggo had geen zin zich in zijn piratenpak te hullen, ondanks het feit dat onze burgemeester in hoogst eigen persoon achter haar naaimachine was gekropen om het kapotte pak voor deze belangrijke gelegenheid te herstellen. Na alle spelletjes, cadeautjes en verjaardagstaart kwamen de ouders het grut op tijd weer ophalen en keken we terug op een leuk Frans Nederlands verjaardagsfeestje. Alsof we niks anders te doen hebben, beraden we ons alvast op de uitnodigingen voor volgend jaar.

 

Creatief met wc-rolletjes.

Bijna te leuk om weg te geven!

De jarige job'jes, in afwachting van de verjaardagsvisite.

 

Spijkerpoepen, ook de Fransoosjes kunnen het.

En......souffler souffler souffler!

Rob tekende voor de verjaardagstaart.

Het cadeau voor Viggo's vijfde verjaardag stond buiten in de sneeuw te wachten.

 

En we ontdekten, eindelijk, de Mont Dore en de Super Besse, heerlijk skieen op dik een uur rijden van ons huis. Quel luxe.